کد خبر 138248

بودجه‌بندی سرمایه‌ای فرآیند مستمری است که از آن در اجرای وظایف مختلف مدیریت در سطوح مختلف شرکت استفاده می‌شود و هدف از آن شناسایی و تعیین طرح‌ها و فرصت‌هایی است که ارزش آن‌ها بیشتر از هزینه‌ آن‌هاست.

 مراحل بودجه‌بندی سرمایه‌ای به ترتیب عبارتند از:

1-تشخیص و شناسایی طرح‌های سرمایه‌گذاری

2-ارزیابی و تعیین مطلوبیت هر یک از طرح‌ها

3-گزینش و یا انتخاب طرح مطلوب

4-طبقه‌بندی طرح‌ها و انتخاب بهترین آن‌ها در صورتی که وجوه موجود برای تامین مالی مجموعه‌ای از سرمایه‌گذاری‌ها، کافی نباشد.

5- تجزیه و تحلیل نتایج تصمیمات گذشته که در مورد طرح‌های سرمایه‌گذاری گرفته شده است.

مفروضات بودجه‌بندی سرمایه‌ای

1-انگیزه اصلی به حداکثر رساندن ثروت سهامداران است.

2-میزان درآمدها و هزینه‌ها مشخص و قطعی است.

3-جریان‌های ورودی و خروجی به شرکت به صورت نقد است.

4-الگوی جریان‌های نقدی به صورت متعارف است.

5-نرخ بازده مورد توقع اشخاص ثابت و مشخص است.

6-جیره‌بندی سرمایه‌ای وجود ندارد.

داده‌های لازم برای ارزیابی طرح‌های سرمایه‌گذاری

ارزیابی مطلوبیت طرح‌های مختلف سرمایه‌گذاری مستلزم بررسی چند مرحله است که به ترتیب عبارتند از:

1-تعیین میزان خالص سرمایه‌گذاری و جریان‌های نقدی ورودی مورد انتظار

2-در نطر گرفتن ارزش زمانی پول از راه محاسبه ارزش فعلی جریان‌های نقدی

3-استفاده از معیارهای بودجه‌بندی سرمایه‌ای به این منظور که آیا طرح مزبور بازدهی مورد نظر را عاید شرکت می‌کند یا خیر.

اصولا سرمایه‌گذاران جهت سرمایه‌گذاری در طرح‌های مختلف، ممکن است با سه موقعیت روبرو شوند:

الف) طرح مستقل: به طرحی گفته می‌شود که دارای دو شرط است:

خالص سرمایه‌گذاری و جریانات نقدی طرح مورد نظر تحت تاثیر خالص سرمایه‌گذاری و جریانات نقدی سایر طرح‌ها نباشد.

رد کردن یا پذیرفتن طرح مورد نظر تاثیری در مطلوبیت سایر طرح‌ها نداشته باشد.

ب) طرح ناسازگار: طرح‌های مختلف سرمایه‌گذاری هنگامی ناسازگار نامیده می‌شوند که یک شرکت در صورت انتخاب یکی از آن‌ها، ناچار باشد بقیه را رد کند. درواقع اجرای طرح به مفهوم نپذیرفتن یا رد کردن سایر طرح‌هاست. زمانی که شرکت با چنین وضعی روبرو می‌شود که ناچار باشد از چند پیشنهاد یکی را انتخاب کند.

پ) جیره‌بندی سرمایه‌ای: همانطور که توضیح داده شد، در این حالت شرکت نمی‌تواند کل بودجه سرمایه‌ای مورد نیاز را برای کلیه طرح‌ها تامین کند و می‌بایست به انتخاب بهترین طرح‌ها مبادرت ورزد. زمانی که شرکت با محدودیت سرمایه روبرو باشد، طرح‌هایی را انتخاب می‌کند که اجرای آن امکان‌پذیر باشد.

دوره بازگشت سرمایه

مدت زمانی است که در آن مدت (برحسب سال) مجموع جریان‌های نقدی ورودی با مبلغ خالص سرمایه‌گذاری‌ برابر می‌شود. به عبارت دیگر دوره بازگشت سرمایه مدت زمانی است که در آن طرح به نقطه سربه‌سر می‌رسد. مزایا و معایب این روش عبارتند از:

مزایا

1-این روش آسان و کم‌هزینه است.

2-فهم این روش آسان است.

3-این روش بر نقدینگی و حداقل ساختن ریسک به دلیل برگشت سریع پول اشاره دارد.

معایب

  1. با این معیار نمی‌توان سودآوری طرح‌های مختلف سرمایه‌گذاری را مقایسه کرد.
  2. این معیار، ارزش زمانی پول را در نظر نمی‌گیرد.
  3. این معیار جریانات نقدی کل پروژه را در نظر نمی‌گیرد.

 

ارسال نظر

تازه ها