کد خبر 50220

یک فعال فرهنگی با اشاره به حواشی فیلم رحمان 1400 به واکاوی این فیلم توقیف‌شده پرداخته است.

به گزارش پایگاه خبری بااقتصاد، یک فعال فرهنگی در یادداشتی با اشاره حواشی و اتفاق‌هایی که برای فیلم رحمان 1400 رخ‌داده است، بر ضرورت مخاطب شناسی و بهره‌گیری از توان اساتید، دانشگاهیان، روشنفکران و صاحب‌قلمان عرصه  هنر  و علوم اجتماعی  تأکید کرده است.

سید ایمان حسینی در این یادداشت آورده است:

در اینجا قصد نقد آکادمیک فیلم را نداریم بلکه به بهانه اتفاق‌هایی که برای  این فیلم رخ‌داده است می‌خواهیم از زاویه دیگری به نکته گم‌شده در این بحث‌ها بپردازیم.

به‌طورکلی در فیلم رحمان 1400 جمع  ستاره‌های جذاب ازجمله مهران مدیری، محمدرضا گلزار و چندین ستاره دیگر و نیز کارگردان سرشناس آن منوچهر هادی به‌خودی‌خود باعث جذب مخاطب زیاد می‌شود.

رحمان 1400 یک فیلم کمدی  با فروش بالا در اکران پرطرفدار عید نوروز بود  که دچار حواشی خاصی شد و در آخر منجر به توقیف نمایش فیلم از روی پرده  سینما شد، به‌راستی‌که این ماجراها و حواشی از خود فیلم  کمدی‌تر و جذاب‌تر شده است. 

حال بیایید بررسی کنیم، بیشترین انتقادی که به این فیلم و امثال این فیلم‌ها وارد می‌شود، چیست؟ بیشترین انتقاد این است که در این فیلم‌ها شوخی‌های غیراخلاقی یا جنسی و بعضاً سیاسی  به‌کاررفته است،  به قول عده‌ای از منتقدین حرفه‌ای سینما این فیلم‌ها سخیف است، حال اگر این‌طور است چرا چنین فیلمی پرمخاطب می‌شود؟ چرا تعداد زیادی  برای دیدن این فیلم به سینما می‌روند؟ و چرا تعداد بسیار زیادی دی وی دی های آن را بعدا خریداری می‌کنند و می بینند و آن‌هم در جمع خانواده ؟ آیا ما آنقدر در جامعه آدم سخیف داریم ؟؟؟

بعضی از منتقدین این جواب را به پرسش ما می‌دهند که وقتی هم  کنار خیابان دعوا می‌شود تعداد زیادی از مردم به تماشای آن می‌ایستند پس باید گفت آیا همه آن‌ها دعوایی هستند و طرفدار دعوا و زدوخورد؟

در جواب این منتقدین هم می‌توان گفت آن مردم که دعوا را تماشا می‌کنند برای آن هزینه بلیت پرداخت نمی‌کنند ولی همین‌ها اگر یک فیلم  اکشن و رزمی خوب پیدا کنند آن فیلم را می‌خرند و تماشا می‌کنند اما برای فیلم‌های به‌اصطلاح فرهنگی و هنری تولیدشده در کشور، یک‌بار هم به سینما نمی‌روند.

نکته و سؤال حائز اهمیت در این بحث‌ها که کمتر به آن پرداخته‌شده این است که آیا می‌توان  هم‌اکنون شوخی‌های زیادی نوشت و اجرا کرد  که سیاسی، جنسی و یا دختر پسری نباشد؟  و از مخاطب نسل امروز با این شوخی‌ها قهقهه بسیار گرفت؟ باکمی تأمل می‌توان گفت تقریباً جواب منفی است، خیر نمی‌توان  یا در حد بسیار محدود.

یک مثال ساده : مسابقه خنداننده شو در برنامه خندوانه، استند آپ کمدی‌های زیادی در آن ارائه شد که عموماً در بیشتر لحظه‌های آن‌یک لبخند ساده بر لب مخاطب می‌نشیند و اگر هم بخش‌هایی از آن را به‌عنوان لحظه‌های خیلی خنده‌دار یادمان باشد، مربوط است به تیکه‌های انتقادی و سیاسی و یا تیکه‌های جنسی خفیفی که خیلی رندانه در لفافه بیان‌شده است و بقیه هم به شوخی‌های توهین‌آمیزی که کمدین با خود یا اعضای خانواده خود انجام می‌داده است. حال همین اجراها را مقایسه کنیم با استند آپ‌های که در خارج از صداوسیما در جشن‌ها و استیج‌های مختلف ارائه می‌شود، مثل آقایان آهنگی ، ریوندی ،  اقبالی ، و...

بیشتر خنده‌هایی که از مخاطب می‌گیرند به شوخی‌های جنسی، دختر و پسر یا تیکه‌های سیاسی و انتقادی و یا هر چیز دیگری است که در صداوسیما اجازه پخش نمی‌گیرند و آن‌ها به این شوخی‌ها خیلی پررنگ می‌پردازند.

این‌یک واقعیتی است که از آن چشم‌پوشی می‌کنیم، همین‌الان آیا خودتان می‌توانید سه لطیفه خنده‌دار قابل پخش در تلویزیون بگویید؟!!! ولی تعداد زیادی لطیفه می‌توانید بگویید که در محفل دوستانه و خصوصی  خودتان قابل‌بیان کردن است که اصطلاحاً سانسوری می‌گویند. حال همه این بحث‌ها را تسری بدهیم به کلمات، گفتار روزمره و عامیانه خودمان، آیا واقعاً ما آن‌قدرها  مؤدب و فرهیخته و فرهنگی هستیم ؟

آیا دانش آموزان داخل مدارس از دشنام‌ها و شوخی‌های رکیک به‌وفور استفاده نمی‌کنند؟ در دانشگاه، خیابان، پشت ترافیک و در دورهمی های داخل پارک چطور ؟  گل سرسبد این فرهیختگی گفتاری هم که  در ورزشگاه است .. حیا کن  رها کن ....

بله کاملاً پرواضح است که سینماگران و بخش فرهنگی جامعه باید الگو باشند و یک‌قدم جلوتر از عموم باشند، اما یک ولی بزرگ  اینجا خودنمایی می‌کند آن‌هم این است که برای اینکه مخاطب به سمت فیلم جلب شود مگر نباید فیلم با بستر جامعه نزدیک باشد و هم‌خوانی داشته باشد  ؟

تمام این سؤالات و گفته‌های ما دلیل بر این نیست که برای فیلم‌های کمدی مجوز  استفاده از  الفاظ ناپسند و شوخی‌های جنسی  و ... صادر کنیم، بلکه در اینجا است که حضور نویسندگان بسیار چیره‌دست، باسواد و سینما بلد  الزامی است تا کمدی‌های پاکیزه و موقعیت محور سرحالی بنویسند  که عطش مخاطبین سینما به خنده را  سیراب کنند، بسیار کار سختی است

در اینجا است که  اساتید و دانشگاهیان و روشنفکران و صاحب‌قلمان عرصه  هنر  و علوم اجتماعی  باید وظیفه خود را  درست ایفا کنند و با تحقیق، بحث و پژوهش راهکارهایی برای  رفع این مشکل ارائه دهند.

درزمانی که  به‌طور چشمگیری در فضای مجازی و رسانه‌های ماهواره‌ای انواع و اقسام فیلم‌ها و سریال‌های خارجی برای نسل جوان ما قابل‌دسترسی است، آیا به‌صرف سانسور چند سکانس و چند جمله از فیلم‌های تولید داخل می‌توانیم فضای رسانه‌ای پاکیزه و ایمنی برای فرزندانمان ایجاد کنیم ؟ 

چند درصد از جوانان و جامعه فیلم بین ما زنجیره‌هایی همچون فرار از زندان، بازی تاج‌وتخت و  سریال 24 و ... را  به زبان‌اصلی دیده‌اند ؟؟

مشکل ما این است که مخاطب شناس نیستیم و فکر می‌کنیم با چند ابلاغ، دستورالعمل و طرح سانسورهای سلیقه‌ای می‌توانیم  تأثیر مثبتی  داشته باشیم، که پرواضح است نمی‌توان مسئله فرهنگ،  مسئله‌ای بسیار ریشه‌ای، پرکار و پرمسئولیتی است که باید  بسیار عمیق به آن توجه کرد و  اقدام نمود.

 

منبع: فارس

ارسال نظر

تازه ها