کد خبر 13904

با برجام یا بی‌برجام

صنعت بیمه ایران در چند دهه گذشته، به دلیل شرایط خاصی که داشت، پختگی لازم را پیدا کرده و مشکلات احتمالی از ناحیه تحریم‌ها نمی‌تواند این صنعت را تحت‌الشعاع قرار داده و آن را زمین‌گیر کند.

 

در دوران جنگ تحمیلی که فضای منطقه به‌خصوص در خلیج‌فارس و تنگه هرمز برای تردد کشتی‌های بازرگانی ایران ناامن بوده و با مزاحمت‌های زیادی روبه‌رو می‌شدند، دولت وقت تصمیم گرفت صندوقی را در داخل راه‌اندازی کند تا ریسک احتمالی را پوشش دهد. این کشتی‌ها که مواد اولیه، مواد غذایی و دیگر مایحتاج ایران را حمل می‌کردند با خطرات شدیدی مواجه بودند اما در آن سال‌ها همان صندوق پوشش ریسک، حمایت از آنها را به عهده داشته و مشکلی لاینحل وجود نداشت.

بعد از جنگ اما شرایط به مراتب بهتر شده بود و برای پوشش ریسک شرکت‌های بزرگ بیمه اتکایی دنیا ماند «لویدز» و «آلیانس» با شرکت‌های ایرانی همکاری کردند‌ تا اینکه تحریم‌ها تشدید شد و در نتیجه تحریم‌ها، این همکاری کاهش یافت.

مجددا دولت‌های وقت تصمیم گرفتند صندوق‌های اتکایی داخلی را تقویت کنند و در این دوران، صندوق اتکایی ایرانیان با سرمایه بالا و پشتیبانی کامل دولت تاسیس شد.

اتفاق جالبی که در این سال‌ها رخ داد و سبب شد تا ابتکار عمل از صنعت بیمه خارج نشود، تشکیل کنسرسیوم بیمه بود.

 بر اساس این رخداد، شرکت‌های بیمه تصمیم گرفتند که پوشش ریسک را بین خود تقسیم کنند. یعنی شرکت‌های داخلی به همراه شرکت‌های خارجی کنسرسیومی تشکیل دادند و ریسک موجود را بین شرکت‌های ایرانی و خارجی خود تقسیم کردند‌. با این اقدام هم وابستگی صد‌درصد به شرکت‌های خارجی رخ نداد و هم شرکت‌های ایرانی در عرصه حضور داشتند.

در واقع، شکل‌گیری کنسرسیوم‌های بیمه‌ای به خصوص از زمان شدت گرفتن تحریم‌های یک‌جانبه علیه ایران به عنوان راهکاری جهت پوشش ریسک‌های بزرگ در ایران مورد توجه قرار گرفت. در این راستا تشکیل کنسرسیوم‌هایی با لیدری بیمه ایران در دستور کار قرار گرفت و در سال 92 مدیرعامل وقت بیمه ایران از همکاری و مشارکت با سایر شرکت‌های بیمه‌ای کشور به منظور اجرای طرح‌های دارای ریسک بالا به صورت کنسرسیوم خبر داد و تاکید کرد بر اساس توافقات مقرر شده عمده تعهدات بین شرکت‌های بیمه تقسیم شود.

یکی از مهمترین تجربه‌هایی که در زمینه کنسرسیوم رخ داد، حادثه پتروشیمی بوعلی بود.

با وقوع آتش‌سوزی در پتروشیمی بوعلی که تحت پوشش کنسرسیومی متشکل از یازده شرکت بیمه‌ای با لیدری بیمه ایران قرار داشت. پرداخت خسارت بین شرکت‌های بیمه‌گری توزیع شد. همچنین نمونه نزدیک‌تر‌، اتفاقی بود که برای پتروشیمی رازی رخ داد‌ و خسارت زیادی را وارد کرد‌‌. بیمه این شرکت کنسرسیومی بوده که بین بیمه ایران و آسیا و چند شرکت دیگر تشکیل شده بود و کمک کرد تا شرکت‌ها از پس خسارت سنگین این حادثه بر بیایند .

نکته مهمی که باید در زمینه تعامل صنعت بیمه با دنیای خارج توجه داشت این است که در صنعت بیمه، در همه زمینه‌ها نیاز به شرکت‌های خارجی و ورود سرمایه آنها نیست. بنابراین خروج از برجام یا تحریم‌های مجدد هیچ تاثیری در بخش داخلی مانند بیمه عمر و شخص ثالث و... ندارد. چرا که در این رشته‌های بیمه‌گری داخلی، بیمه مرکزی، وظیفه بیمه اتکایی را بر عهده دارد تا ریسک پوشش دهد.

بنابراین عمده بیمه‌هایی که نیاز به بیمه اتکایی خارجی دارند در صنایع سنگین و بالادستی مانند نفت و گاز و فلزات است. با این وجود برای بیمه اتکایی نیز در حال حاضر نگرانی وجود ندارد، چرا که در حال حاضر تعدادی از شرکت‌های بیمه اتکایی اروپایی در صنایع مختلف ایران حضور دارند و به دلیل اینکه کشورهای اروپایی اصرار دارند تا از برجام خارج نشوند، امیدواری برای تداوم حضور شرکت‌های بیمه در ایران وجود دارد. بنابراین فعلا خطری صنعت بیمه را تهدید نمی‌کند و باید متذکر شد که از ظرفیت اتکایی دنیا، 60 درصد در اختیار آمریکا، 30 درصد در اختیار اروپا و حدود 4 درصد در خاورمیانه و کشورهای اطراف آن است. بنابراین صنعت بیمه ایران با اتکا به بازار بیمه اروپایی نگرانی از بابت خروج آمریکا از برجام ندارد‌. در واقع با خروج آمریکا از برجام اتفاق خاصی در حوزه اتکایی نخواهد افتاد و همین‌که ایران تصمیم گرفت از برجام خارج نشود، همه نگرانی‌ها را از صنعت بیمه دور می‌کند. بنابراین در این بخش، نکته امیدوارکننده برای صنعت بیمه اصرار اروپا برای استقلال از اروپاست هرچند باید گردش تجاری اروپا با آمریکا را مدنظر قرارداد و نباید احتیاط را از دست داد و تصور کرد که در آینده هیچ مشکلاتی پیش نخواهد آمد. بنابراین مساله اصلی احتیاط است، یعنی باید هم نگاهی به درون داشته باشیم و با کنسرسیوم‌های خود این وضعیت را تداوم ببخشیم و هم در تعامل با شرکت‌های خارجی همه جوانب را بسنجیم و به‌گونه‌ای برخورد کنیم که در آینده بتوانیم بیشترین بهره را ببریم و باید پوشش ریسک خود را در سراسر جهان گسترده کنیم و با شرکت‌های بزرگ دنیا خارج از اروپا و آمریکا نیز همکاری کنیم. برای این منظور می‌توانیم از شرکت‌های بزرگ آسیایی مانند هند، چین، ترکیه و دیگر کشورهای جهان استفاده کنیم تا با توزیع ریسک به شرکت‌های مختلف در سطح بین‌المللی، آینده را امن‌تر کنیم.

غلامرضا فرجودی

عضو کلوب جهانی فروشندگان حرفه‌ای بیمه‌های عمر از آمریکا MDRT

 

ارسال نظر

تازه ها