کد خبر 55855

دیر گاهی است به موجب مسئولیت جدیدی که عهده دار شدم از نگارش مطلب و بیان مسائل غافل شده ام.

نیمه شب شنبه نیمه تیرماه داغ سال پرالتهاب و مبهم یاد جمله ای افتادم که امروز آنرا به گوشت و پوست خود لمس می کنم" ما صنعتگران ایرانی جماعتی دیوانه هستیم" ، درست می خوانید " دیوانه " ، شاید برخی از شما بپرسید که چرا؟

صاحبان صنعت بهتر از من پاسخ چرا را می دانند، اما مکتوب کردن ان برای برخی مخاطبان ضروری است،

- پول کارهایی که میکنی را یا نمی دهند یا آنقدر دیر پرداخت می کنند که هیچ ارزشی ندارد

- حقوقت را نمی دهند ، آن وقت توقع دارند باز هم به خواسته های آنان پاسخ مثبت دهی

- بعد از یک، دو و حتی تا سه و چهار دهه همکاری هنوز بین یکدیگر اعتماد ایجاد نشده و همچنان باید یک نهاد مالی ضامن کارهای ما باشد.

- بعد از این مدت کار صنعتی ، هنوز خط کش آنها تولیدات چشم آبی های مو بُلوند است.

- در خرید هم که بین یک صنعت کار ایرانی با یک خارجی یا نماینده آن ، نه اینکه تفاوتی نیست ، بلکه آنها بسیار روان تر و مطمئن تر مراوادت می کنند

- حقوق پرسنل را با فروختن اموال شخصی و وام های مَرد افکن آنهم با تاخیر فراوان پرداخت می کنند و در مقابل هنوز نشنیده ام که یکماه حقوق پرسنل دولتی به تعویق افتاده باشد

- بدون توجه به شرایط صنعتگر و قراداد های جاری ، فقط بخاطر تغییر شرایط سیاسی و اقتصادی کشور به یک باره بخشنامه و دستورالعمل صادر شده و همه تعهدات را زیر سوال می برد، در این بین به جرات می توانم بگویم که فقط و فقط طرف دوم قراداد یا همان صنعتگر است که باید زیان آنرا متقبل شود

- میلیارد میلیارد بلعیده می شود ، آن وقت نهادهای بازرسی و نظارتی ذربین گرفته و دنبال یک قران و دو هزار در قراردادهای صنعتگر اند که مُر قانون هست یا نه؟ ک

بسیار دیگر از این دست می توان نوشت ، اما حوصله ای نیست، به نظر همه دست به دست هم داده اند که دستاورد ٤٠ سال و بیشتر را یک باره از بین ببرند.

حال شما خود قضاوت کنید ، آیا ادامه کار " دیوانگی" نیست! بی رحمی و پایداری و داستان عاشقی ...

نمی دانم شاید صنعتگران خود مقصر باشند که در هیچ یک از نهادهای تصمیم گیری نمایندگانی از جنس خود ندارند!!

دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید...

روح‌السعید 

ارسال نظر

تازه ها